Wedstrijdverslag Heren 1- US 4

Ondanks dat de dikke man met de witte baard zich al bijna door de schoorsteen naar beneden probeert te wurmen, was het pas de 6e wedstrijd van het seizoen voor Heren 1. Van de gespeelde wedstrijden zijn alle thuiswedstrijden overtuigend gewonnen. De wedstrijden buitenshuis hadden echter nog geen punten opgeleverd. Hier wilden we zo snel mogelijk verandering in brengen. Aangezien de laatst gespeelde wedstrijd op 27 november was hadden we de afgelopen weken de tijd om ons mentaal en fysiek voor te bereiden op onze tegenstander van vandaag, US heren 4. De voorbereiding waren zwaar, maar we hoopten dat deze ons in een positie zouden brengen om eindelijk 2 punten vanuit vijandelijk gebied in de wacht te slepen.

Pas op de dag van de wedstrijd bleek dat de onmenselijke trainingsarbeid en de immense druk die deze wedstrijd al bij voorbaat met zich mee bracht, op negatieve wijze zijn tol had geëist. Van de 10 vaste heren 1 spelers bleken er 5 en een half niet beschikbaar. Frank Koppenol was ziek, Bart Nieuwenhuizen onbeschikbaar en Thijs de kort nog herstellende. Onze leider Armand Visser hoopte op tijd voor de wedstrijd beter te zijn, maar was helaas op de dag van de wedstrijd ook toch nog geveld door griep. Christian van den Heuvel was gelukkig niet geraakt door een giftige pijl, maar toch was het zijn achilleshiel die gekwetst bleek en zorgde ervoor dat hij zijn tomeloze energie niet op het basketbalveld kwijt kon. Chris verbeet daarom de pijn en stelde zichzelf ondanks alles wel beschikbaar om de wedstrijd te coachen.
Chris als coach en 5 beschikbare spelers. Ali Kizil had de wedstrijddag niet goed genoteerd op zijn kalender. Hij deze zondag dan ook ingepland als leg-day in de gym. Toen bleek dat er toch een wedstrijd was, aarzelde hij dan ook niet en spoedde ook hij zich richting de mecca van het Nederlandse basketbal, de Amstelcampushal. Maarten Groot was natuurlijk ook van de partij, Na zijn laatste 122 schoten geraakt te hebben tijdens de trainingsuren, werd er bij voorbaat verwacht dat hij het hele team op zijn rug zou nemen en richting de winst zou slepen. Alexander de Hen zal de laatste zijn die zomaar een wedstrijd aan zich voorbij laat gaan en was er dus ook meer dan klaar voor. Richard de Hen was, zoals gewoonlijk, vooraf al zeer positief over de wedstrijd en trok het hele team mee in zijn enthousiasme. We waren er klaar voor. Zelf had ik sinds het teamuitje van het werk, waarbij gebowld werd, last van mijn linker been en hoopte niet actie te hoeven komen. Richard ‘de regelaar’ de Hen neemt nooit genoegen met minder dan het beste en had dan ook versterkingen geregeld. Dit waren natuurlijk niet de eerste de beste spelers. Carlos Delgado, Heren 2, had zijn springveren en onuitputtelijke energie mee om ons team te versterken. Faruk Musanovic, Heren 3, had net als Carlos al een wedstrijd gespeeld dit weekend, maar aarzelde niet toen bleek dat zijn ‘post-presence’ en ‘ball-handling’ bij heren 1 nodig waren. We waren nu compleet en hadden zelfs de mogelijkheid om te wisselen, de dag kon niet meer stuk.

Althans, dat vonden we op dat moment.

De Amstelcampushal wil het alle spelers zo makkelijk mogelijk maken en wilden de teams een warming-up besparen. De temperatuur van de hal was dan ook ingesteld op een gemoedelijke 31 – 38 graden Celsius en de teams waren er dan ook snel klaar voor/mee. De scheidsrechters in hun stylisch ogende oranje outfits hadden er ook zin in en floten voor tip-off: de wedstrijd was begonnen.

We begonnen de wedstrijd met veel dreiging richting de ring, die gelijk in de eerste minuut alleen onreglementair afgestopt kon worden. Ali mocht dan ook gelijk aanleggen voor 2 vrije worpen. De vrije worpen gingen mis, maar dit raakte Alexanders gevoelige snaar. Hij vond het tijd om zijn stempel op de wedstrijd te drukken. De stempel werd gelijk met kracht gezet.. De volgende 5 punten waren dan ook van zijn hand. Eerst een driepunter voor de 0 – 3 voorsprong en vervolgens een twee-punter die ook feilloos door de ring en het netje verdween. 5 – 5 na 5 minuten. De rest van het kwart ging heen en weer, maar heel veel werd er niet gescoord. Er was veel beweging en de aanvallen werden redelijk goed uitgespeeld, maar de bal wilde er niet in. Een lay-up van Ali wilde er wel in. Net als vrije worp van Richard. Een jumper van Carlos en nog een lay-up van Ali later stond het 11 – 12.

Het tweede kwart begon waar het eerste eindigde. Op het middelste veld van de Amstelcampushal. Ook het spel zelf verschilde niet veel van het eerste kwart. De energie die Carlos op het veld liet zien betaalde zich uit in de mogelijkheid tot het scoren van 2 vrije worpen. Normaal gesproken schiet Carlos de vrije worpen niet met het hoogste percentage, maar voor deze belangrijke wedstrijd tapte hij uit een iets ander vaatje: Beide vrije worpen waren ‘nothing-but-net’. Carlos scoorde dit kwart nog 6 punten waarvan nog 2 vrije worpen om zijn totaal op 10 punten te brengen en perfect te blijven van de vrije worplijn. Maarten kwam dit kwart ook lekker op stoom met eerst een reverse-layup met de fout, en vervolgens een rake vrije worp.
De lay-up zelf was zeer mooi en op een perfect moment. We weten nog steeds niet of het de actie of de persoon zelf was waar de dames aan de tafel zo van onder de indruk waren. Ze waren in ieder geval zo van slag dat ze bij de score en vrije worp, nummer 27 op het sheet hadden genoteerd. Geen speler van beide teams had dit rugnummer.
Het tweede kwart liep helemaal gelijk op, waardoor de eindstand na 1 helft op 24-25 stond.

Het derde kwart blijkt vaak een cruciaal gedeelte van de wedstrijd. Dit was het moment om het verschil in kwaliteit tot uiting te laten komen. Na een zeer intensieve, doch zeer goede warming-up, kon de tweede helft van start.
Maarten en Carlos waren er klaar voor en openden de score dan ook gelijk. De tegenstander wist een van hun beste spelers helaas goed te vinden waardoor na de eerste 4 minuten er nog geen groter verschil op het scorebord stond. 28 – 29.
Richard vond het leuk geweest en nam al zijn positieve energie en zette die om in een run, die hij eigenhandig zou beginnen, en ook zelf zou afsluiten. Met een mooie midrange-jumper werden er 2 punten bij de score opgeteld, maar was tegelijkertijd de vonk die de licht ontvlambare Maarten tot ontbranding bracht. Na een eerste reactie van de tegenstander door een score, ging Maarten dan ook aan het werk. Eerst sleepte hij 2 vrije worpen in de wacht. Die heel onkarakteristiek beide niet raak gingen. Dit maakte hij echter gelijk goed door in de 2 minuten daarna 6 punten te scoren, waarvan 1 driepunter. Richard volgde de driepunter op met nog een mooie jumper om een stand van 30 – 39 te noteren. Helaas wist de tegenstander nog net voor het einde van het kwart te scoren waardoor er aan het begin van het vierde kwart 32 – 39 op het scorebord te lezen stond.

Het derde kwart blijkt vaak een cruciaal gedeelte van de wedstrijd. Het vierde kwart is echter toch echt het laatste kwart. En daarin kan vaak nog van alles kan gebeuren, of niet.
Wat bleek was dat de energie niet meer zo hoog was als aan het begin van de wedstrijd. Ook de tegenstander probeerde door het fysieke aspect van het spel wat meer op te voeren de wedstrijd te kantelen. Of het door het aangepaste spel van de tegenstander kwam valt niet te zeggen, maar dat het spelverloop anders was, was duidelijk.
De bal ging er voor beide teams de hele wedstrijd al niet heel graag in, maar nu leek er voor de Windmills een deksel op de basket te zitten. Ondanks de mogelijkheid tot het scoren van vrije worpen, was het pas in de 8e minuut van het 4 kwart dat de eerste score voor ons op het sheet genoteerd kon worden. In de eerste 4 minuten van het kwart kwam US al tot het scoren van 9 punten en had dus ook een voorsprong van 41 -39 laten noteren.
De bal wilde er voor de Windmills niet in, maar dat betekend niet dat je ook niet hoeft te verdedigen. Er werd als team slim en met volle overgave verdedigd. Alleen een wonder, of belachelijk goede speler zou nu nog kunnen scoren voor US.
In de 8e minuut kon Maarten weer aanleggen van de vrije worp lijn. De eeuwige amsterdamse studenten die vaak op zondag onder het genot van een pilsje de altijd aansprekende en veel kijkgenot aanbiedende wedstrijden van US komen bekijken, waren voor de laatste minuten van dit spektakelstuk vanuit het sportcafe naar de tribunes gemigreerd. Met bier in hand probeerden zij dan ook tijdens het laatste kwart waar mogelijk de spelers van de Windmills uit hun concentratie te brengen. Zo waren er achter elkaar telefoontjes voor iedere speler die vrije worpen moest nemen en werd elke poging tot scoren van US met luid gejuich ontvangen. De sfeer zat er lekker in.
Maarten miste zijn eerste vrije worp, maar bedankte de fans na het raken van zijn tweede voor de support. 41-40
De eerstvolgende aanval van US werd weer afgeslagen door de onpenetreerbare defensie van de middel-oude rotten van Heren 1. In de aanval werd de beste optie gezocht. Faruk werd gevonden. Vanaf de rechterkant van het veld, enigszins wat buiten zijn favoriet positie die normaal wat dichter bij de basket ligt dribbelde Faruk richting zijn direct tegenstander, fake-te een spin-move, dribbelde naar rechts waardoor de tegenstander niet meer wist waar hij het zoeken moest en op de grond viel. Faruk ‘Kyrie Irving’ Musanovic trok zich niets aan van dit schouwspel en dribbelde bijna letterlijk over zijn tegenstander heen richting de basket. Of het nodig was kan ik nog steeds niet zeggen, maar in plaats van een ‘normale’ lay-up, wilde Faruk waarschijnlijk de fans vermaken en trakteerde ze op een ‘reverse’. 41-42.
De tegenstander trok alles uit de kast, maar kon de verdediging van de Windmills weer niet slechten. In de daarop volgende aanval kon de Windmills met nog minder dan een minuut te gaan de wedstrijd op slot gooien door af te sluiten met een goede aanval. De klok werd goed bespeeld en waardevolle seconden tikten weg. Er werd geschoten, maar gemist. Faruk nog vol adrenaline en pure wilskracht sprong alsof hij de jonge Vince Carter was, bijna over zijn directe tegenstander om de aanvallende rebound te bemachtigen. De scheidsrechters zagen hier geen fout in, en zoals we weten zien de scheidsrechters het altijd goed. De tijd liep weg, dus de tegenstander moest een fout maken om de klok te stoppen. Maarten mocht weer 2 vrije worpen nemen. Ondanks het bijna oorverdovende kabaal van de tribune moest Maarten koel blijven. Voor een speler die al bijna een maand ‘on-fire’ is, was het voor buitenstaanders de vraag of hij van binnen wel koel was.
Voor de vrije worpen genomen konden worden was er een time-out. Tijdens de time-out was duidelijk afgesproken wat de scenario’s konden zijn en wat dat voor het spel in de laatste seconden betekende. Alleen Maarten wist zelf dat er maar 1 scenario de juiste was.
Score 41-42, 2 vrije worpen, 11,6 seconden te gaan.
De fans haalden alles uit de kast, maar Maarten heeft ijs in zijn aderen stromen. Je kon het horen kraken toen hij beide vrije worpen ‘koud-maakte’. 41-44.
De tegenstander wist de bal nog goed naar de aanvalshelft te krijgen, en zelfs nog de beste speler op een goede plek de bal te geven. Het schot ging echter mis, er werd wel een aanvallende rebound gepakt, maar het daarop volgende schot was buiten de tijd (en mis).

De eerste 2 punten buitenshuis zijn binnen! Ook al was het met de laagste score die we ooit gehad hebben.

Maarten 16 pt.
Carlos 12 pt.
Alexander 5 pt.
Richard 5pt.
Ali 4pt.
Faruk 2pt.